1- Üstad Hazretleri, (Mevlid-i Nebevi gecesi hâriç) diğer leyâli-i Mübâreki ihyâ ettirir, uyutmazdı. Uyuyanları ibrikle su dökerek uyandırırdı. Ayrıca Ramazan’ın 15′inden sonra uyutmazdı. Üstad Hazretleri, kendi de mübarek gecelerde ve Ramazan’ın son 15 gününde uyumazdı…
2- Bir ders esnasında 17. Lem’a'daki Nota’lar bahsi okunurken Üstad Hazretlerinin hazır olduğu bir derste Ağabeylerden biri, “Ey gafil Said” ibâresini okuyunca, Üstad Hazretleri, “Keçeli, beni itham etmeye hakkınız yok!” dedi. O ibâre yerine “Ey gafil nefsim veya Ey gafil filan!” (Okuyan kendi ismini söylesin) ma’nasında sözler söyledi…
3- Bir gün, Üstad Hazretleri, “Kardeşim, bu zaman çok acâib olmuş, elini versen kolunu alır, kolunu versen vücûdunu alır. Zarûrî rızkı bulsanız, kifayet ediniz .” diyerek Ağabeylere ve bizlere buyurdular ki, “Size, hayat-ı içtimâiyeye girmeye mecbur kalırsanız, ancak çobanlığa izin veriyorum!” dedi…
